WorksAlsof er iets te kiezen valt

Alsof er iets te kiezen valt

Alsof er iets te kiezen valt

Het maken is een obsessionele bezigheid, maar mijn obsessies gaan uiteenlopende en tegenstrijdige kanten uit. Donker en klaar spelen met elkaar als goede vriendjes.
De dualiteit van alles wat bestaat is onvermijdelijk, maar ook de ontmoeting én ook de toelating.
Zo is zowel volheid als leegte, zowel teveel als gebrek een belangrijk focuspunt. Het beeldende maar ook het destructieve van het beeld leidt tot deze foto’s, of zijn het objecten? Het beeld willen maken en het erna vernietigen lijkt me lachen met mezelf. Het tonen en verbergen. Het toont wat je niet ziet, en wat je ziet is slechts een excuus.
De liefde voor de mens, in het lichaam van een vrouw. Het lichaam van een vrouw die het huis is van de geest en van gevoel. Het huis dat het gevoel heeft van een geest. Een geest die alle emoties en kronkels kan produceren, zoals twijfel en boosheid, onthechting en onverschilligheid maar ook woede en opstandigheid. Ik zoek een verbondenheid met de persoon, de ziel en het gevoel, ik wil innerlijk kijken, ik ben onmenselijk nieuwsgierig, een onvoltooid verlangen drijft me in het maken, daar waar nooit een verzadigingspunt zal worden bereikt. Ik wil snuisteren, zelfs snuffelen maar nooit verfraaien. Ik heb een gedeelde liefde met het instinct. Ik wil weten, maar niet uitdrukkelijk, ik wil vooral ruimte voor mijn ingebeelde projectie.
Het destructieve van het beeld wordt gecombineerd met een vernietigende benadering van de foto. Het beeld verdwijnt en wordt weer opgegraven en krijgt een nieuw bestaan. Er komt een laag boven van diepte en oppervlakte. Het is als wandelen in een rivier met verschillende dieptes.